Uzun surebilecek aksakliklar icin

 Blogumu temelden bir template deisikligine oturmak gibi bir histeyim.
 Oncelikle bunun gibi hazir bir template ile yetinmeyi dusunmus olsamda. Gene yetinemememden kaynakli olaraktan tum ayrintilayiyla kendi hazirladigim bir platforma oturtmaya karar verdim.

  Annemin ve Fatosun isteklerini goz onunde bulundurarak rahat okuma saglanabilecek beyaz veya acik renk bir alttaban ve benim sevdigim siyah ile birlestirilmis farkli renkleri bulunduran bisi yapmak istiyorum o yuzden bu blog bu aralar biraz garip gozukebilir sevgiler genede...

恋愛あり。一生独身

　二人の時
　　あなたが考えさせてくれるそれぞれの映像を楽しむ幻想
　一人の時
　　私がそれを書き述べ、あなたの顔いろを浮かぶ瞬間
　もしもこの時
　　私が、本当は、逃げているのならば
　それこそ
　　あなたに新たなドアを開き、小さい声で囁く時、
　「どうぞ」
　
　成長を見せるその一瞬がいい
　なぜ足りないの？
　　と微妙に聞かれるのが満足
　私は只、
　　一人の時のあなたに自立を求めている。

Yaf sanki bu blog bir gencin kendisine meslek seçme çabasına döndü... hı?

Bugün Gamze'nin Erciyesteki fotograflarına bakarken, ve genel olarak düşünürken Erciyes'i ve burdaki hayatımı, birşeyi farkettim. Ben antisosyal değilim. Ancak feci bir şekilde yalnızlık seven bir insanım. Daha doğrusu biraz mazoşistlik var içimde bir yerlerde ve bunu yalnızken ortaya çıkarıyorum. Yada topluluk içerisinde yalnız kalırken. Mutlaka insana ihtiyaç duyuyorum, çünkü insanları seviyorum. Gamze olmasa ve dahası pek çok insan olmasa aklıma getiremiyeceğim fikirler onlar sayesinde geliyor aklıma. Ancak bir noktada onlardan kaçıyorum. O fikirleri toplamak için belkide.
Gamze'nin buraya geleceğini anladığım an itibariyle blog yazılarımda bir durma oldu. Bunun bana anlattığı da bugün şu oldu ki, ben mutluyken yazabilen bir insan değilim. Mutluyken fazla düşünebilen bir insan da olmayabilirim. Ama bu mutluluğun türüne de bağlı. Manevi mutluluklara daha çok yazabiliyorum sanırım. İçimde uzun uzun kalacak olanlara, hayallerime bağlı olanlara.
Yazı yazmak nasıl birşey?
Yalnızkenki konsantrasyonumla doğamdan gelen birşey. Tamamiyle bir iç dökme. Uzun uzun yazma isteğinin gelmesiyle. 30 yaşındaki kendimi görüş maceramdan sonra bir de, müzikle japonyada devam edersemki 40 yaşımı görüşü geçirmemle ve bu ülkedeki kadınların duruşuyla ilgilenmemle bağlantılı olarak değiştirmeye çalıştığım bir yol var. Ama ben bunu da kendi rahatıma göre yapıyorum sanırım.
Benim gibi bir üşengeçlik abidesi nasıl bir yol izler?
Ortaokuldayken yazdığım bir günlük sayfasında üniversitede ne okumak istediğime karar vermeye çalışıyordum. Altalta dizdiğim kelimeler vardı sonra da onlarla alakalı olan bölümler.
Sesimi kullanmak istiyorum
Lisanlarımı
İçimden gelenleri ifade etmek istiyorum
Yazmak istiyorum
İnsanlara ulaşmasını istiyorum

Şimdi bir tur kendime soruyorum. Sesini kullanmak ne demektir.Lisanlar ne kadar hakimken lisandır.İçinden gelenleri nasıl en iyi şekilde en çok kişiye anlatabilirsin bu yüzyılda? Nasıl yazı yazarsın ve bunu okutabilirsin?
Hayran olduğum bir insan yoktu çok uzun yıllardır ve ilk defa bir insana hayran kaldım geçtiğim günlerde. ikon? idol? ikiside değil belki de. Farklı bir bakış açısı verdiği için hayranlık. Bu insan bunların bi kısmını çok güzel bir şekilde bütünleyebiliyor. Fakat asıl soru şu. Ben hayran olduğum bir manga karakterine sadece özenerek bakmadım hiç. Ya da abi o Sokrates ya o düşünür demedim. Ya ben nie böyle bir karaktere sahip olmayım yada sadece Sokratesi okuyarak olunmaz, dönem değişti zaten dedim. Ben de bu nedenle bu insanın elinden çıkan parçalara bakarak nedeni sorgulamak istiyorum.
Bu konunun bir bütünlük kaybettiğnin farkındayım... fakat birsürü şeyi düşünürken zor oluyor ve gribe ve antibiyotiğe boğulmuş bedenimden bu kadar çıkıyor... biraz algılarımı açabilirsem sanırım daha net cevaplarla döneceğim....

Not- Daha da ileriye bakın...

Dilek...

"Dilek" isimli bir şarkı...Bu sefer yazmak istediğim yazıyı videoya koydum... Benim 1 yılım var içinde videonun ^^ ilginç bir şekilde de olsa...

Umarım zevkle dinlersiniz ve izlersiniz, sonrasında da düşünürsünüz...



Negai , Tales of Symphonia

歌ってみました
テイルズ・オブ・シンフォニア より　願い　ｂｙ　Nae

幸せはいくらで買えますか？-Mutluluğu ne kadara alabilirim?

Gene manga seçiminde hata yaptım... Hoş artık okumadığım manga kalmadığından buna yanlış yaptım demek de bir o kadar zor... Sevdiğim bir çizerin henüz okumadığım bir mangasını buldum ve aldım... adı "mutluluğu ne kadara alabilirim?" güzel bir aşk hikayesi beklerken... Gene okuduğum her sayfada bencilce kendimi ve müzikle bir şekilde bağlantı kurmak için o parayı nasıl bulacağımı düşünmeye başladım... Sonunda anladım ki kitabın içindeki bir karakterin duyguları gene beni fazla derinleştirmiş...
İçinde müzik olan, müzikle alakalı en ufak bir şey olan mangaları okumak istemiyorum..."Nana" yı da bu yüzden bıraktım... daha pek çok şeyi de... Hatta içinde hayal gerçekleştirmek ile ilgili şeyler olan mangaları da istemiyorum... Hele "vazgeçme devam et" teması tüylerimi ürpertiyor. Çocuklarını destekleyen tip desteklemeyen tip hiç farketmez, içerisinde her tür başarı ve başarısızlık hikayesi olan şeylerden nefret ediyorum. Zamanında beni geliştiren ve hayaller gerçekleşir dedirten... Beni güçlü kılan bu şeyler en zayıf noktama dönüştü. Müzik dinlemeyi de pek sevemediğimden artık...

Dilek Pure!!

Bu sefer de pure isimli kalp sekerlerden ilk kez yildiz cikardim... Bu da dilek yildizi... nadir bisi yani ^^ ben bunlari cikariom da niye dileklerim olmuyo anlamis degilim... Neyse tamamen benim beceriksiz, sans derecemi iki yil once kullanmamdandir deyip gene hayata birakmaya kaliyor...
Birseylerin duzelecegi umidiyle...

Disneysea ye gittik...

Cok sansliyiz, parka girdigimiz saniyede parkta sadece bir tane olan Mickey i gorduk... Daha sonra da minnie ile kasilastik cok sirindi ^^

Bu kule beni en cok sasirtan oldu... iceride neler olacaini tamamen bilmeksizin girdigimde cigliklarim bitirdi beni^^ ama burda anlatmicam o zaman Gamzeyi korkutamam ^^


Her saniyesinde Gamze ile Lacinle gittigimizde hangi yolu izleyerek tum seyleri deneyebilirizi planladim ^^ eheheh ben boyle bi insanim iste... iki gunluk pas ve bir gece disney resort hayalim var kisacasi~ hayal tabi para biriktirmeli... Ama su anda ondan once istedigim sey agir bastigindan hayal olarak kalcak... Herhalde bu cok kotu bisi ama... biri bana sana bilet alcam dese dur parayi harcama bana ver muzik okuluna gitcem derdim... Gelecegin mi yoksa tatmin mi dendiginde agir basiyor yani...
Psikologum, nerden donersek donelim senin sorunun hep bu muzik konusunda takiliyor dedi... Hakli olabilir...








En sevdigim foto ise bu kendim cektim belki de o yuzden surat ifadesi cok hosuma gitti... kalitesine bisi diemem ama cok hos ^^ Bir an hersey, tum aglamalar bitmis gibi bi an iste ^^

dogum gunumden bir gun once!!

NHK in gece programi Chakushin Onrei! in cekimine gittik... Mail magazin cekilisine girmistim iki kisilik yer kazandik lacin le... Yazik kiz zor anladi ama cok eglenceliydi sonucta en one oturduk ^^ NHK holde hemide ~
Chihara Jr her zamanki gibi komik... Imada dusundugumden daha ganbariya ^^
Isini iyi yapan insanlari izlemek zevkli ^^

dogumgunumden...

Hayatimda bu kadar icten diledigim tek bir dilek daha vardi. oda hidirellez esnasinda idi... ve gercek oldu.. Bu seferkinin gercek olmasi cok zor. Coook Zor. Ama ictenligimden emin olmak guzel bir his.
Bu yilki dogumgunu hediyem... Bu kekti ^^
baska bisi istemedim dilek dilemek icin bir sans istedim o yuzden bu kek ^^

MUJDEEEEEEEEEEEe

ya bu yilki sanslar Ezgimin buraya gelmesiyle bitiyor diye dusunmustum... ikinci arkadasim dahasi arkadasim derecesi deil zaten de!!

GAMZEMMMMM GELIYOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
TUM DUNYAYA HAYKIRMAK ISTIYORUMMM

Runaway !! ^^

I`m not thinking anything... nor doing anything special... This may be a good thing actually... I know Some people would say that`S the best thing... dont think about these things too much.. Well what I realized is that I`m actually just running away from the important things... right now, It may be good... But I`m scared because if I cant really find a REAL way,I dont know what will happen...

CANT MAKE DREAMS COME TRUE ALONE

No one believed when I said I`m going to Japan... Well now they acting like they believed in me.... Let`s get real....Too funny that I can`t even laugh..
However.. My family they never believe that someone around them can have something special... Mom says, You`re like your father running after things that won`t come true...Hey I managed one of those things... can`t u guys see, someone from our family going outside was already a DREAM... isn`t that the reason you were swearing at me, underastimating me, hurting me...
No one believes that someone can MAKE things right... someone like me I mean..
No one sees I`m at the edge... I never felt like this before...Then mom says, That`s why everyone from turkey couldn`t handle and came back...Again says that I`m same...She doesn`t even believe... Is it because I`m like those people that I`m crying now...I`m wishing to die now??
It`s not because I don`t want to study, It`s not because I want to just risk everything, I just...don`t want to lose...
When u sing, it`s like a dream... it`s like you should imagine things inside your head... good things, bad things... just memories...I just CAN`T find anything good right now... that`s the condition...
I look in the mirror... There`s a zombie, Hi it`s me...
There`s me,something missing.... And no one cares... Well, no one has to care about me anyway... But finally I know what being ALONE means...
STUDY that`s all u have to do.... what a nice life to live... what I always ran away from... now that everyone says that`s the right way of living... then I already mistook my way for 23 years... Can I quit now???

whatever

Came from a very far land... Very far past...
Knowing that didn`t walk all those ways, all these years, was not to have fun.. and to tell the true it wasn`t fun to live through...
Couldn`t tell anyone, scared off their laugh and looking at me saying "stupid" inside their heads, again and again...
They said it though... how many times I heard. It`s impossible to get there,Why are you even trying.
Didn`t I manage to get there??
I did...

But maybe, maybe because of my fear, I couldn`t ever say the second part of that dream.
No talent, No special brain, No beauty, No courage...
That`s me, what I see, what people say...
Well,Isn`t this the way of ordinary people.
But what I realize every minute I think about The FUTURE...I don`t want to live that way... Or should I say, I don`t think I will be able to live that way...

In the past, I remember some childish people saying that they want to die at 18... I was always saying, that`s the start... Are you stupid... then die now why losing your time?
Now I feel like I want to die the day my university finishes... Can hear the word that`s when everyting will start...
Don`t know what to do...Knowing what I want...
But to tell the through, That`s not the only problem...
People think I`m open, I know what I`m doing... Oh they don`t know... they really don`t know me...
Today, again on the road, I just started crying... While crying I was thinking a way to stop it... well, without even knowing the reason myself, it was impossible...
So I just let the drops to go out... Obviously I`m just crying for eveyting...
I`m so happy tho... At least I`m closer... But I know one thing... Knowing that it`s impossible beacause I was far and there was no chance.. was better than being able to touch but can`t touch... Like the difference of a long distance love...and a close but one sided love...Which one would you chose?
I remember the days that I prayed for nights to just one morning I wake up and all the japanese gone from my mind... Not knowing a word. Not even knowing that the country itself exist...Now I wish for one day I will wake up and all the melodies in my brain will be gone... maybe I can lose my voice... Oh shit I just remembered, I already started smoking just to break my voice... Even that doesnt help anymore...What is next? what can I do? Am I able to just forget and continue living...
the main problem is, Do i want to live without it?